Darmowe Typy Bukmacherskie

Tomasz Adamek po 12 rundach w pojedynku wagi ciężkiej pokonał na punkty Chrisa Arreolę. Wygrana w Ontario oznacza, że nasz pięściarz będzie walczył o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej.

Tomasz Adamek na tle Chrisa Arreoli wyglądał prawie jak anioł. Arreola - upaprany w tatuażach od stóp do głów, nawet w takim przedstawiającym kupę ("bo sram"); Adamek - nieskażony gramem atramentu, o karnacji wręcz alabastrowej. Arreola - z twarzą meksykańskiego zabijaki, kilka miesięcy temu na jego rękach zmarł kolega zabity w wojnie gangów; Adamek - pokorny chrześcijanin, na każdym kroku podkreślający wiarę w Boga, raczej skryty człowiek z polskich gór.

Choć respekt mieli do siebie obaj. - Chris nigdy nie walczył z kimś takim jak Adamek - dało się słyszeć w otoczeniu "Koszmara". - Ale i Adamek nigdy nie walczył z kimś takim jak Arreola - w podobnym tonie wypowiadał się obóz polskiego pięściarza.

Przepaścią była natomiast ich waga. Na oficjalnym ważeniu otłuszczony Chris Arreola wniósł o 15 kilogramów więcej. W wadze ciężkiej to różnica jak pomiędzy niebem a ziemią. Dlatego Adamek nie mógł iść na wojnę, na otwartą wymianę ciosów. Arreola nie miał prawa się przestraszyć Adamka, tak więc Polak musiał przygotować na tę walkę zdecydowanie inny scenariusz niż na niedawne starcie z Jasonem Estradą.

Zaczęło się po myśli Tomka Adamka, ale tak jak można było się tego spodziewać, jego ciosy nie robiły na rywalu żadnego wrażenia. Szybkość, która miała być jego wielkim atutem, długo pozostawała atutem niewykorzystanym.

"Góral" zdawał się kontrolować przebieg walki, tyle że nie był w stanie wyprowadzić na szczekę Arreoli takiego ciosu, który by go zwalił z nóg, ba, choćby poskromił w zapędach. Inna sprawa, że Amerykanin meksykańskiego pochodzenia miał szczękę ze stali. Adamek strasznie obił mu twarz, Arreola sam zresztą przyznał, że po walce spuchł jak Shrek, ale ani przez moment nie był nawet zamroczony.

W opałach był za to Adamek. W piątej rundzie Arreola przeprowadził huraganowy atak, który mógł sporo kosztować Adamka. Lepszy kondycyjnie Polak nie zamierzał jednak być workiem treningowym. Kiedy tylko przetrwał napór rywala, wracał do swojego scenariusza. Wyczekiwał i niemiłosiernie obijał. Gdyby naprzeciw siebie miał nie Arreolę, tylko takiego Estradę, ten z dużym prawdopodobieństwem przynajmniej po jednej z jego akcji byłby liczony.

Wyreżyserowana runda po rundzie przez Adamka walka w drugiej fazie układała się wyłącznie po jego myśli. Problemy zaczął mieć Arreola, który nabawił się jakieś kontuzji, sam nie był w stanie wytłumaczyć, co się stało. Raz była to prawa ręka, potem lewa, aż wreszcie miał tak opuchnięte oczy, że prawie nic nie widział.

A Adamek skrupulatnie realizował swój plan. Momentami chciał aż za bardzo. Kontrując, zdarzało mu się uderzać rywala poniżej pasa, co mogło go kosztować sporo nerwów. W dziewiątej rundzie sędzia upomniał go po raz ostatni, grożąc odebraniem punktu. Adamek udźwignął i tę presję.

Kiedy w 11. rundzie Arreola ostatnim tchnieniem z furią jeszcze raz zaatakował "Górala", ten zrobił unik i w geście triumfu prowokoacyjnie raz po raz unosił rękę w górę. Choć do końca walki pozostawało jeszcze kilka minut, Adamek był już święcie przekonany, że ta walka będzie należała do niego. Mimo tego że walczył w jaskini lwa, na terenie wroga i gdzie publiczność w przytłaczającej większości była za Chrisem Arreolą.

Za to zwycięstwo Adamek dostał od swojego menedżera Ziggy'ego Rozalskiego ferrari. Ten czerwony "gadżet" to jednak tylko wisienka na torcie, do którego właśnie dorwał się Adamek. "Góral" pokazał się w HBO, a to oznacza, że prawdziwa kariera dopiero się zaczyna